Ve yillar gecmis… bu olayin failleri “aklanmis”… bir kismi ulke disinda yasamis… ulke icinde yasayanlarin hayatinda da cok birdegisiklik olmamis… Onlari savunanlarsa devletin ust kademelerine yerlesmisler.. yani katiller bas olmus. Bu katliam ve onun bellegi unutturulmaya, ufak bir olaymis gibi gosterilmeye ve sacma sapan gruplara sorumluluk verilerek hedef saptirilmaya calisilmis.”

Boyle bir hikaye ve masal var iste kafamda. Bir de bunun gercek yuzu var ki o da alt satirlarda.

Asagidaki fotograf 2 temmuz 1993 gununden… Elinde firca ile “kendini savunmaya” calisan kisi ise bu ulkenin yetistirdigi, gordugu gorecegi en degerli sairlerden biri.

Metin Altiok, Ugur Kaynar, Behcet Aysan

Diyecek birsey yok esasen bu saatten sonra. Kimse yanarak olmenin ne demek oldugunu o ozanlardan, sairlerden ve fikir adamlarindan daha iyi anlayamaz. Bu ulkenin benliginin ve aydin kimliginin yakildiginin, toplumsal cehalete mahkum edildiginin ne demek oldugunu da bizden 1-2 kusak sonrasi cok iyi anlayacak. O zaman da yobazlara ve beyni sadece bir nokta etrafinda donenlere inat bu topraklarda insanin turkusu hic bitmeyecek. Onlar tabii yakacaklar, kesecekler, asacaklar. Ancak bu yazarlarin sairlerin siirleri de onlarin her darbesinde daha da yuksek duyulacak.

Not : Bundan yillar once, ‘95 ya da ‘96 yillarinin Leman dergilerinden bir tanesinde tam sayfa bir hikaye vardi. 2043 yilinda bir sinifta gecen Sivas katliamini ogrencilerine anlatan bir ogretmenin hikayesiydi. Keske tekrar bulup okuyabilsem.

Kimi insan derbeder,
Ömrünü heba edip gider.
Kimisi maişet derdine düşmüş,
Rahattan bîhaber.
Olmayacak işler peşinde
Kimisi taban teper.
Kimisi dul, kimisi öksüzdür,
Alınyazısı kahreder.
Aklından zoru var kiminin ;
Merhamet ister.
Ben sevda çekerim,
Hepsinden beter.

Cahit Sıtkı Tarancı

TB2L’den beri artan bir ivme ile hep bir sonraki adimi dusunerek hareket eden takim ve oyuncularinin Edirne gibi spor basarilarindan cok uzak kalmis bir kente hareket ve umut getirdigi tartisilmaz bir gercek. Umarim devami da gelir. Altyapi gercegi ihmal edilmezse Edirne dogumlu bir oyuncuyu da Avrupa ve NBA arenasinda gormek hic de zor olmasa gerek.

Gelecek seneye daha iyi noktalarda ve Avrupa liglerine goz kirpan gelismeleri gormek dilegiyle !

Okyanuslar asali,
Bu maceraya atilali,
sevdikleri geride birakali,
ucuz elektronik esyaya kavusali,
makro olcekte bir “gurbet” ortam yaratali,
para transferi icin “Cek” kullanmaya baslayali,
“insan cesitliligi indeksi” grafigine ziplama yaptirali,
google voice ve skype kontorleriyle samimiyeti koyulastirali,
yabanci bir sehrin sokaklarina alismaya baslayali,
parklarinda “junkie”lerle muhatap olali,
metrolarinda kaybolmayi ogreneli,
bisiklet yollarini kesfedeli,

…ve bunlarin yaninda bir cok seye sifirdan baslayali…

Tam bir sene oldu.

Iki tane fotograf… biri 17 Mayis 2010 Ataturk Havalimani… kalabaligin arasinda 3 gozu yasli, 3 degerli insan,…

Ikincisi de JFK havalimanindan NY’a dogru Ozgur’un arabasinda giderken alinmis uzak cekim bir Manhattan manzarasi.

Bakalim yillar ve yollar daha nerelere surukleyecek bizleri !

Setaltiydi orasi bizim icin… Futbol topuyla ilk tanismalar, cekilen sutlarin Tunca Nehri‘nde kaybolmasi, nehir kiyisi sarapcilarinin dogal yasam ortamina yapilan yakin gozlemler, bisiklet ile ilk “naif” “down-hill” denemeleri ve camuradama donusmeler, “isikli koyun” isiklari,…vs.

Fotografi bu sayfadan buldum bu arada : Yosun Cengiz

Bircok insanin merak ettigi, “Holivud” filmlerine malzeme ve klise olmus nice “son” var… Bunlarin hepsi bir yana, tahmin edebildigim ve gozlemledigim kadariyla bu guzelim dunyayi ve kendi irkini insan denen organizma sonlandiracak. Uzayliya, 2012′ye filan gerek yok.

Nerden esti denirse, asagidaki fotografi gordukten sonra aklima ilk bunlar geldi. Kac gundur bekliyorum, biri ciksin “yok biz oraya dokunmadik, hepsi fotosop bunlarin” desin uyandirsin bu kabustan diye. Ama yok. Doganin icinde maviyle beraber en guzel renk olan yesili alip beton grisine boyamak ancak insanoglunun yapacagi bir istir. Bencilliginin, hep daha fazlasini kazanma hirsinin, beyni beton, petrol ve orumcek ile dolmuslugunun verdigi icgudulerle diger canlilarin yasam alanlarini dusunmeden yakip yikmak (yapmak demedim dikkat !) ancak insanoglunun yapabilecegi birseydir ve birgun bizim icim de yasam alani kalmayacak. Artik Mars’a mi gideriz, Gunes’e mi gideriz bilemiyorum…

Tabii bu manzaranin olusmasinda politikacilarin etkisini gozardi etmek saflik olur. 3-5 kurus daha para kazanalim, tanidigimiza yapacak insaat ciksin, bize de birseyler duser diye dusunmeye calisan muteahhit kafali belediye baskanlarina da saygilarimizi sunalim.

Simdi gidip Uzungol’de ordek yuzdurebiliriz, kugu da olur tabii. Birkac tane de refuj cicekligi koyup iki de lale diktik mi super cennet gibi yer olur. Bir de cennete enerji versin diye soyle guzelinden en sizdirmazindan bir nukleer tesis… bakacak manzara olur o da

Danimarka topraklarindan dogup dunyaya yayilan grubu, yaptiklari guzelim “I only wanna be with you” duzenlemesi ile birkac sene once duymustum (Herhalde bircok grubun hayatinda boyle eskilerden ilgisiz alandan bir parcayi alip metal muzigin unsurlariyla duzenlenmesi vardir. Bu sarki da bu arkadaslarin elinde gayet basarili bir sekle girmisti). Daha sonra gecen sene Istanbul’da duzenlenen Sonisphere Festivali’ne katilan gruplardan biri olarak gozume carpti Volbeat ve diger sarkilarini da ilgiyle dinlemeye basladim.

Birkac muzik turunun kendilerine gore karisimini gerceklestirdikleri 4 albumleri var su anda. Johnny Cash, Elvis Presley sarkilarini ve metal tinilarini birlestiren sarkilari cokca mevcut. Ayni zamanda sarkilarinda anlattiklari hikayelerin devamlilik gostermesi de icerik acisindan da sarkilarin dopdolu olmasini sagliyor.

Bir de bahsetmeden gecmeyelim, soylemezsek olmaz. Vokalistleri Michael Poulsen‘in sarkilardaki ses tonlamasinin ve gucunun Hetfield’a olan benzerligi.

O siradaki ben miyim yoksa ???

Dun aksam NY’un yagmurlu ve kasvetli havasinda kisa bir sure disarida bekledikten sonra iceri girebildim. Biraz iceriyi kolacan ettikten sonra adini ogrenemedigim ama Boston’dan geldiklerini ogrendigim bir grup sahneye cikti. Artik ses sisteminin cok yuksek tutulmasindan mi yoksa kulandiklari enstrumanlarin sinirlarini zorladiklarindan mi ya da o kadar yuksek gurultuye kulaklarimin henuz alismamasindan mi bilemiyorum, icra ettikleri muzik cok rahatsiz edici geldi (ya da ben yaslaniyorum…). Bir de solist arkadasin yavsak bir Amerikan aksani ile iki kelimesinden biri “f**k” olacak sekilde konusmasi garipti. Anlatmaya calistik boyle konusarak izleyici gaza getirilmez ama bizi duyan olmadi tabii o gurultude. Bunlarin arkadasinda sahne alan ikinci on grup ise “The Damned Things” idi. Ilk defa duydum, ilk defa dinledim ama gayet gaz sarkilari vardi. MySpace ve Wikipedia sayfalari daha detayli bilgi verebilir. Solisti daha akli basinda bir arkadasti, sarkisini soyledi, hopladi zipladi, seyirciyle kaynasti, arada albumlarinin reklamini yapti ve sahneyi Volbeat’e birakti.

Volbeat hakkinda yazacak cok birsey yok esasen. Beklentilerimin uzerinde bir canli performanslari oldugu soylenebilir. Eger mumkun olsaydi herhalde bateristleri bile hoplaya ziplaya calacakti. Bir saniye yerlerinde durmadilar. Caldiklari sarkilarin hemen hepsi de hem onlarin calarken hem de dinleyicinin dinlerken yerinde duramayacagi sarkilardi. Genc arkadaslarin bir ara orta kismi dugun salonundan hallice dans pistine cevirip kendilerinden gecmeleri bu heyecan ve hareketin en buyuk kaniti bence.

Birkac fotograf cekerim dusuncesiyle makineyi de yanimda almistim, ancak ortamin bekledigimden karanlik olmasi ve sagolsun grup uyelerinin “iki soluklan yigenim hele” cagrilarima cevap vermemeleri sonucu soyle adam gibi bir kare yakalayamadim. Yakaladiklarim da asagida.

Kuzey Amerika turlarinin (Route 666) bu ilk ayaginda istedikleri heyacanla ve coskuyla karsilastiklarini dusunuyorum. Hatta biletlerin coktan tukenmesi bir ay sonrasi donuslerinde tekrar ayni yerde ikinci bir konser daha vermelerine yol acmis . “Bi’daha” demedim degil acikcasi icimden…

Konserin kendi sitelerinden aktarilmasi, yorumlar ve calinan sarkilar : Volbeat.dk - Route 666 - Irving Plaza - March 23rd, 2011.

The Damned Things - Yakisikli solist, siyah bereli uzun sacli gitarist, kel kafali uzun keci sakalli bir gitarist daha, iki ergen gitarist daha ve ciplak, dovmeli baterist. Start-up metal grubunun elemanlari…

Sahne hazir…

Thomas Bredahl

Michael Poulsen

Bir sabit durun yahu !

Aferin…

Tamam dagilabilirsiniz…

Gene bekleriz.

Buraya geldigimden beri de yaptigim en keyifli islerden biri, zira surekli gittigim kitapci (Bir reklam… Barnes & Noble… Bir reklam…) kutuphane mantiginda icinde kahvecisi (burada reklam yok, sevmedigim yerin reklamini yapmiyorum… pehhh…), siralari, sandalyeleri, koltuklari ve yere bagdas kurup yayilip raftan aldigin bir kitabi saatlerce karistirabilecegin bir mekan esasen.

Laf nereye gelecek ? Burada gordugum bir kitaba… “Dervish House” adinda bir kitap. Kitabin kapaginda Istiklal tramvayini gorunce bir “ne alaka?!?!” oldum tabii de, ancak icini biraz karistirip konusunun Istanbul’da gectigi ve oradaki bir hikayeyi anlattigini gorunce taslar yerine oturdu.

Kapagin ic tarafinin fotografini cektim. Konuyla ilgili kisa bir tanitim var diye… Fotograf ve tanitim yazisi burada…

Istanbul: Queen of Cities.
Here histories, empires and continents meet and cross. It is mid-twenty-first century and Turkey is a proud and powerful member of a European Union that runs from the Atlantic to Mt. Ararat.

21. yuzyilin ortalarinda guclu bir Avrupa Birligi uyesi olarak ele almis olayi. Kitap bu arada ait oldugu bolumun en cok satanlarinin icindeydi. Hangi bolum mu ?

“Science Fiction & Fantasy”.

Tolkien’de bile boyle bir hayalgucu yoktu. Yazari tebrik ettim !

KİM BİLİR

1.

böyle , bu sazlı bahçe neresi ?
nasıl da içiyorum , ölürcesine.
sahnede bir bezgin kadın,
bir gariplik vermiş sesine.
o niçin şarkı söylüyor şimdi ,
ben neye ağlıyorum ?…

2.

elbet hep böyle geçmeyecek ömrüm , biliyorum
bu çeşit yaşamak , zor.
kimbilir tanrım , kimbilir
hangi güzel yerde beni ,
hangi ölesiye sevda bekliyor ?..

Turgut Uyar

Ahmet Ümit’in hemen hemen bütün polisiye hikayelerinde ve romanlarında gördüğümüz cinayet olaylarını farklı konularla harmanlayarak anlatma becerisi ve isteği bu romanda da başarılı bir şekilde ortaya çıkıyor (Diğer romanlarından hatırladığım, Eski Mısır, Beyoğlu, Alevi, Sovyet Rusya,…vb kültürlerin öğelerini kullanma durumu). Bu durum, bu romanında, Sufilik ve Mevlevilik kültürü simgeleri ile gerçekleşiyor. Elif Şafak (pardon Shafak) teyzemizin “Aşk” adıyla önce İngilizce yazıp sonra Türkçe’ye çevirttirdiği kitabıyla benzer bir konuyu, Şems-i Tebrizi cinayeti üzerinden ele alıyor. Mevlana ile Şems’in dünya üzeri ilişkilerini, bu ilişkilerinin -başta Mevlana’nın oğulları ve Kimya Hatun olmak üzere- çevrelerine olan etkilerini ve Şems’in öldürülmesine kadar giden hikayeyi günümüz dünyası içinde, babası kendilerini yıllar önce “aşk” için terketmiş Konyalı bir sufi, annesi ise hippi bir İngiliz olan sigorta eksperi Karen “Kimya” Greenwood aracılığıyla şekillendiriyor. Bunları anlatırken de, Mevleviliğin temel kavramlarını bir bir okuyucuya aktarıyor. Sema törenlerinin nasıl yapıldığından, semada giyilen giysilerin anlamlarına, Konya sokaklarından, türbelerinin iç yapılarının detaylı anlatımına kadar bir çok bilgiyi okuyucuya zorlamadan hikayeler şeklinde sunuyor.

Romanın psikolojik bir tarafı da var bence. Bunu da ana karakterimiz Karen’in Konya’ya gelince çocukluk anılarının ortaya çıkması, kabuslar görmeye başlaması, hayali çocukluk arkadaşı Sunny’nin ortaya çıkması -aslında Şems’in O’na çocukken gözükmesi ve iletişim kurması (Şems = Güneş, Sunny = Güneşli)-, daha sonra Konya’ya varışıyla sokaklarda kara sakallı, sürmeli gözlü bir dervişle sürekli karşılaşması, uyurgezer durumunda mezarlıklarda dolaşması ile okuyucuda (benim yani bu durumda) hissettiriyor. Ana karakterin yanılsamalar gören, ruh yapısı sağlam olmayan bir karakter olması, olayların rüyalarda ve kabuslarda geçmesi, her şeyin rüya olması ile açıklanacağı hissini uyandırmadı değil. Kitabın açılış cümlesi bir Hint atasözü olan “Dünya, rüya içinde rüyadır” bu arada. Ama öyle olmadı tabii ki

Tabii Mevlana’dan bahseden bir romanın içinde olmazsa olmaz nokta; Mevlana’nın şair yönü. Çok fazla yer vermemesi, şiirlerin kararında kullanılması, romanın konusu içinde dağılmaması romana ayrı bir tat katmış. Beğendiklerimi de buraya eklemeden geçmeyeyim.

Tatlı bir ömür gibi gitmeye niyetlendin
ayrılık atını eğerledin inadına.
Git, yeni ülkeler gör, büyülü diyarlarda gez.
Ama benimle eğleştiğin toprakları da unutma, hatırla emi!

Gittin ey sevgili şimdi yollardasın
Ayın değirmisini başına yastık yapmış uyumaktasın
güzel uykular, renkli düşler seninle olsun
ama bir zamanlar dizlerimde yattığını da unutma, hatırla emi!

…

Sana dilsiz dudaksız sözler söyleyeceğim
Bütün kulaklardan gizli sırlardan bahsedeceğim
Bu sözleri sana, herkesin içinde söyleyeceğim
ama senden başka kimse duymayacak
Kimse anlamayacak.

Bunu dışında kitapta geçen bazı paragraflar da aşağıdaki gibi…

İzzet Efendi : “Allah Hazreti Âdem’in burnuna yaşam nefesini verirken, kendi ruhundan bir parçayı da onun canına katmıştır. Yani Allah aynı zamanda içimizdedir. Ama nefsimizin istekleri bizi yanlış yola sürükler, yemeye, uykuya, şehvete duyduğumuz açlık, kabaran benliğimiz o kutsal parçayı ruhumuzun en derin kuyusuna iter ki, çoğu insan kendi içindeki bu cevherin farkına bile varmaz. İşte bu parçayı fark ederek aramaya başlayan kişiye âşık deriz. Aramanın kendisine de aşk. Yani aslolan aramaktır. (Zafer’in notu : “…Aramakmış oysa sevmek,….”). Lakin arayış tek başına olmaz; bize bir öğretmen, bir mürşit başka bir deyişle bir maşuk gerekir. Çünkü kimse o kıldan ince, kılıçtan keskin sevda köprüsünden tek başına geçemez. Ama bir kez geçti mi artık maşuka da ihtiyaç kalmaz. Âşık da, maşuk da, seven de, sevilen de sadece o kişi olur. Tıpkı Cenabı Hak gibi.”

Karen’in annesi : “Benimsemedim. Çünkü ben basit yaşamaya inanırım. Dünya görüşüm de, ahlakım da son derece basittir. Ayrıcalık istemeden, iktidar olmadan, en doğru benim düşüncemdir demeden yaşamak. Yeryüzünün annemiz olduğuna inanırım, toprağın, suyun, gökyüzünün bütün canlılara ait olduğunu düşünürüm. Tıpkı toprak gibi, su gibi, gökyüzü gibi, bilginin de hepimize ait olduğuna inanırım. Birilerinin öğrendiklerini sır adı altında kendilerine saklamasını ayrıcalık sayarım, bunu kabul edemem. Birilerinin nefislerini terbiye adı altında, yaşamı küçümsemelerini kabul edemem…

…Gerekli ya da değil Karen, ama biliyoruz ki (dinler) varlar. İnsanları hala derinden etkiliyorlar. Var olanı görmezden gelmezsin, bu başını kuma gömmek olur. Ama bildiğim başka bir gerçek daha var ki, dinlerin hiçbiri perde arkasındaki vaat edilen o muhteşem yaşamı kanıtlamıyor. Hepsi, olmayan bir dünyayı vaat ediyor bize. Ama şu anda yaşadığımız dünya gerçek; sadece zenginlikler değil, yoksulluklar da gerçek. Açlıktan ölen çocuklar gerçek, hastalıklar gerçek, savaşlar gerçek, giderek daha mutsuz olan insanlar gerçek. Yeryüzünün her sabahında insanlar gözlerini böyle bir hayata açarken, bunca acımasızlık, bunca yoksulluk, bunca umutsuzluk varken perdenin öteki tarafındaki cenneti düşünerek yaşamayı kendime yediremiyorum Karen. Böyle bir cennet olsa bile kendime yediremiyorum. Ben iyiliği, sadece iyilik olsun diye yapmayı seviyorum, kötülükten kaçınmayı, kötü olmadığım için yapmayı istiyorum. İyi olduğumda birinin bana ödül vermesi ya da kötü olduğumda birinin beni cezalandırmasından korktuğumdan değil. İyi olmak için bir efendiye ihtiyacımız yok kızım. İyilik de kötülük de içimizde, bizimle beraber doğdu, bizimle birlikte yok olacak. Önemli olan yaşarken neyi seçtiğin, hem de cennet ödülü ya da cehennem cezası olmadan. Hem de ölüp gideceğini bile bile. Perdenin ötesi diye bir yer olmadığının farkında olarak. Üstelik senden sonra gelecekleri hiç kıskanmadan, üstelik biz görmesek de onlar daha mutlu olsun diye çabalayarak. Benim payıma düşen de buymuş, teşekkürler hayat diyerek. Bence yaşamak bu kadar basit, aynı zamanda güzel, bu kadar heyecan verici. Bütün mesele sahiden alçakgönüllü olabilmekte.”

Bir sufi ile bir hippinin karşılıklı görüşlerini dinlediniz. Ortak noktaları ve ayrıldıkları noktaları belirten giriş, gelişme ve sonuçtan oluşan bir kompozisyon yazınız… Şimdi.

Kitap 46 bölümden oluşuyor. Her bölümün kendine ait bir adı var. Bu adlarda genellikle bölümün içindeki bir cümleden seçilerek bölüm ismi olarak kullanılmış. Tüm listeyi aylak insan kontenjanından aşağıda en sonda listeledim. En çok beğendiğim bölümlerin yanını da işaretledim. Gün gelir lazım olur Bu kitabı imzalattığımda çekilmiş birkaç foto vardı ama bulamadım. Bulursam buraya da eklerim artık.

1. “… bozkırın içinden bir şehir çıkıvermişti karşıma.”
2. “Onun ismi Karen, Kimya değil.”
3. “… sarıklı mezar taşları”
4. “Senin olanı sana getirdim.”
5. “… insanların kalbine elimle dokunabilmek.”
6. “… duvardaki buz mavisi kapı”
7. “Muhammed Celaleddin’in suretini bana gösterir misin?”
8. “Tanrı’nın işleri gizemlidir.”
9. “Onu değerli kılan, tarif edilemez oluşu.”
10. “Sol elinde Medusa’nın kesik başını tutan savaşçı…”
11. “Şems-i Tebrizi’nin karısının adı da Kimya’ydı.”
12. “Ölenlerin ruhuna, Allah rızası için El Fatiha.”
13. “Tatlı bir ömür gibi gitmeye niyetlendin.”
14. “… o tuhaf adam ateşten bir Medusa haline geliyordu.”
15. “Çünkü sırlar, sabır denizinin dibinde saklıdır.” (*)
16. “Gözlerimin siyahında dans eden dostumun hayalini gör.”
17. “İki denizin buluştuğu yer.”
18. “İnsanoğlunun en büyük sırrı beyindir.”
19. “Kendini bilen Allah’ını bilir.”
20. “… nefsine yenilen, iblise de yenilir.”
21. “Hırsızlık yapanların elleri bilekten kesilir.”
22. “… galiba cinayeti kimin işlediğini biliyorum.”
23. “Mevlevilikte ölünmez, sadece susulur.”
24. “Kuşku yok ki hüküm onundur.”
25. “Onlara cehennemden bir döşek serdik…” (*)
26. “… bu cinayeti çözmek bizim işimiz değil…”
27. “Uzaylı gibi giyinmiş bir adam gördüm.”
28. “Buraya noksan gelen tamamlanır.” (*)
29. “… size dokunan ölüyor Miss Karen.”
30. “Savaşların en büyüğü kendi nefsimizle olandır.” (*)
31. “… bir soruşturmaya başlamak için şüphe etmek yeterlidir.”
32. “Çünkü güneşimizi kaybettik.”
33. “Bedenlerinin güzelliği başlarını döndürmüş.”
34. “Hayat, kadınlara acımasız davranıyor Karen…”
35. “Ölüm yok oluş değildir kızım.”
36. “… nefretine yenilmiş bir dervişin utancı…”
37. “Babam, şeyhinin öldüğünü duyarsa yaşayamaz.”
38. “Mevlana’nın ortanca oğlu Alaeddin Çelebi gibi asiydi.”
39. “Yaratmak da, yok etmek de sana mahsustur.”
40. “O kanayan yüzüğü bana niye vermişti?”
41. “… mürşidi olmayanın imamı şeytandır.”
42. “Bütün mesele sahiden alçakgönüllü olabilmekte.” (*)
43. “… bir elinde Ziya’nın kesik başı, öteki elinde kocaman bir kılıç.”
44. “… artık semaya çıkabilirsin.”
45. “… rüzgarla gelen babam, yine rüzgarla gitmişti.”
46. “Çünkü her çocuk bir umuttu.”

Nasil ki zamanin da TRT’nin TRT oldugu vakitler yayinlanmis, Haluk Bilginer ve Ugur Yucel’in basrollerini paylastigi muhtesem polisiye dizi “Karanlikta Kosanlar” beni Ahmet Umit gibi bir yazarla tanistirdiysa Behzat C. karakteri de Emrah Serbes ile tanistirdi. (Turkiye sinirlari icine girince Ihsan Oktay Anar ile beraber butun kitaplari toplanacak diger yazar ).

Sukran gunu muhabbetine iki gun bos zaman olunca hadi bir ilk bolumunu izleyeyim diyerek sarildim TV’nin Youtube uygulamasina. ve 9 bolumu iki gun icinde tamamladim. (Turk dizilerinin 1,5 saatlik olmasini da anlamak cok zor. Sure uzayinca kalite dusuyor. Ratingler artiyor olabilir ama sureyi uzatacagiz diye senaristlerin abuk subuk dialoglar yazmasina sebep oluyor. Bu da baska bir konu… Her neyse…). Kitaplari okumadigim icin dizi ve dizideki karakterlerin uzerinde yorum yapmaya calisacagim. Polislik muessesesi bilindigi uzere her zaman tartisilmistir. Polis karakterlerinin egitim duzeyi akademi ile sinirli ya da -alaylilar icin konusursak- dusuk kalmis ve bir sekilde emniyet teskilatina katilmis olmalari, orada da girdikleri guc sahibi olma psikolojisini sosyal bir baski unsuru olarak polis olmayan vatandaslar uzerinde uygulamalari bilindik birsey. Dizideki bas karakter Behzat C. de genel yapi itibariyle siddete meyille ve karsidaki insan hakli olsa da olmasa da uygulamaktan cekinmeyen, hayatta genel cerceve itibariyle istenen sinirlar icinde bulunmadigindan “dikis tutturamamis” gozu kara bir baskomiser. Uzmanlik alani da cinayet. Hikayenin basinda kizinin intihari uzerine girdigi psikoloji kendisini Max Payne moduna sokup adaleti kendi eliyle ve kendi kafasina gore dagitma durumuna getirir. Iyilesme emareleri gosterip mesleginin ve ekibinin basina donse bile psikoloji sarsilmistir. (9. bolumde ruyasinda emniyet koridorlarinda kosma sahneleri -ahanda Max Payne- diye haykirmama sebep olmustur. Bir yerden o sahneleri ripleyip almak lazim… Vakit bulursam bir el atacagim… El attim video asagida… ). Bu psikolojiye sahip bu cinayet amirinin degisik karakterlerden kurulu ekibi de Behzat C.’nin karakterini/psikopat polis karakterini tamamlamaktadir. Harun, Akbaba, Hayalet. Bu karakterleri oynayan arkadaslarin da oyunculuklarini basariyla yerine getirdiklerini soylemek abes kacmaz. (Ozellikle Harun ile Akbaba’nin 3. ya da 4. bolum sonundaki karsilikli atismalarindaki oyunculuk gayet basariliydi ve iyi kotarilmisti). Ve hareketleri, mimikleri her bolum giderek daha cok oturuyor.

Diger yandan oykuyu tamamlayici diger karakterler de Behzat C.’nin abisi, O’na surekli bagiran ama ayni zamanda O’na, O’nun kadar ihtiyac duyan ve destek olan yan karakter. Sule, akil hastanelerinde dolasan Felsefe bolumu ogrencisi. Behzat C.’nin iyi yanina en buyuk ornek. Pavyon assolisti Gonul, gercek hayata dair Behzat C.’nin kacis noktasi (”Gecmisimi bilmeyen ve sormayacak birine ihtiyacim var” gibisinden bir replik vardi bir sahnede). Ve tabii ki eski gonul yarasi Bahar.

Karakterlerin bu kadar iyi harmanlanmasi tabii ki onlarin her birinin roman kokenine dayanmasi ve yazar tarafinda iyi kurgulanmasi ile iliskili. Diger yandan senarist arkadasin da, -internetten takip edebildigim kadariyla- karakterlerin ozgun hallerine sadik kalmaya calistigini dusunuyorum. Ayrica cinayet oykulerinin kurgularinin zeka dolu olmasi, “Katil usak” modundan ziyade birbirinin icine girmis karmasik olaylarin tartisilmasi ve olmaz denilen en ufak olasiliklarin olur hale gelmesi izlenme zevkininin, karakterlerden sonraki diger etmeni. Bunun disinda, bircok kisinin sikayet ettigi 216 sigarasinin ve Tekel birasinin pek ortalarda gozukmemesi de artik RTUK denilen kurumuzun gencleri korumasinin bir sonucu. Olacak o kadar. RTUK’u ilgilendiren diger nokta, kufur. Siddet icermesi yaninda kufru de beraber getiriyor. Kullanilmasi gereken yerlerde kullanildigi icin kufur cok rahatsiz etmiyor. Zaten hemen hemen hepsi biplenmis sekilde. Tabii ucundan basindan actiklari icin ne dediklerini anlamak cok da zor degil

Konuyu ilginc kilan diger bir yon ise tabii ki Ankara. Istanbul temali dizilerden gina gelenler icin birebir. Karakterlerin Ankara kokenli olmalari, “Angara bebelerinin” konusutuklari jargonun yansitilmasi gercekcilige yakinlasmasi icin yardimci olan diger bir nokta.

En son deginecegim nokta, tabii ki Behzat C. karakterini canlandiran ve neredeyse bu karakter icin yaratilmis gibi duran, her hareketi her mimigi ve her dialogu ile “Oyunculuk bu sekilde olur” diye ders veren Erdal Besikcioglu. Cevresindeki genc oyuncular icin bir sans. Bu gibi oyuncular kolay yetismiyor.

Basarili oldugunu dusundugum bu calismanin Star tarafindan zirt-pirt gununun degistirilip 1-2 bolum sonra da sonlandirilacagina dair soylentilere inanmak da istemiyorum. Ya birileri feci sekilde rahatsiz oldu bu polis tipinden -pavyona giden, onune geleni tokatlayan siddete meyilli bir polis karakteri- ya da cidden ortada bir rating kaygisi var.

Dizi muzikleri, “Pilli Bebek”. 10 numara.

Bu yapimi, “Arka Sokaklar” denilen yapimla karsilastiranin aklina sasarim. Biri polis tiyatrosu olma derdinde, digeri gercege ne kadar yakin olsam…

Daha anlatacak cok sey var onlarda baska sefere…

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life;which grows
higher than the soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that’s keeping the stars apart

i carry your heart(i carry it in my heart)

e.e.cummings

Zafer’in notu : Az once Turk edebiyatini bitirdim Sira geldi dunyaya…

Ümit Yaşar Oğuzcan

Sarkilari soz icermemesine ragmen kullandiklari her nota yansitmak istedikleri duyguyu ve yogunlugunu cok kuvvetli bir sekilde verebiliyor. Klasik muzigin sahip oldugu gucu rock muzik icerisinde harmanladiklarini dusunuyorum bu acidan bakinca.

2001′den beri cikardiklari 6 albumleri var. Bu albumleri yaklasik iki haftadir surekli olarak dinliyorum. Bazi sarkilarin etkileri ciddi olarak kalici. Bunlardan bazilari : “From Dust To The Beyond”, “Fall From The Stars”, “Twilight”, “Route 666″, “Forever Lost”, “Fire Flies and Empty Skies”, “Darkfall”, “Beyond The Dying Light”, “Echoes”, “Snowfall”, “Remaining Light” ve asagida harikulade videosu bulunan, bu sene cikardiklari albumle ayni adi tasiyan “asmis” sarki “Age of The Fifth Sun”.

Umarim bir gun bu gencleri canli dinleme firsatim da olur. Zira konser videolarindan gordugum kadariyla canli performanslari da en az studyo kayitlari kadar basarili. Hatta birebir calabiliyorlar. Bu da caldiklarinin dogalligini ortaya cikariyor. (Tabii adamlar 2007′de BarisaRock Festivaline gelmisler de bizim aklimiz kimbilir nerelerdeydi… Daha bir sempati duydum adamlara bunu okuyunca, ister istemez bunye tetiklendi )

MySpace : God Is An Astronaut

Günden güne daha cana yakın
günden güne daha yaşanacak hale gelsin diye
her gün daha sağlam
daha usta
daha kahraman ellerle onarılan yeryüzü
eskisinden dar geliyor onlara
eskisinden düşman.

Ne günün ilk ışığı
ne balık sürülerinin ışıldaması suda
ne güneşe uzanan dal
ferahlık vermiyor içlerine.

Çalınan insan emeği yaşatmaz oldu
korkulu rüyalarla uyanarak uykularından
korkunç kararlar verdiler.

Karşı koymazsak eğer
tehlikededir günlük ekmeğimiz
bacamızın tütmesi tehlikededir
evimiz, aşkımız, çocuğumuz
pencerede saksı
kitap sevgisi, insan sevgisi
tehlikededir.

Gözlerini ölüm bürüdü onların
uyumak, uyanmak tehlikededir,
tehlikededir çiçek koklamak
bardakta su, ateşte yemek
bahçede güneş tehlikededir.

Tehlikededir gözbebeklerimiz
Adana’nın pamuğunu yabancılar işliyor
dokuma tezgahları tehlikededir.
İzmir’in üzümü, fındığı Giresun’un
Samsun’un tütünü tehlikededir.
Kapanıyor fabrikalar birer birer
varımız yoğumuz tehlikededir.

Fakat korkunç kararlara ve tehlikelere aldırış etmeden
boy atan başakların şarkısı devam eder
topraktan güneşe avaz avaz.
Çatlayan tohumdaki yaşamak arzusu
her zaman galip, her zaman hür,
dağlardan akan suyun sevinci
her zaman genç, delikanlı
kabına sığmaz…

Dayanılmaz
çocuğunu emziren ananın şefkatine
-yırtıcı, derin-
hilelere, ölümlere karşı gelir
memedeki çocuğun iştahı,
kudreti sonsuz,
dayanılmaz.

Ve sen gözbebeğim
sen erkek sesinle
“İşsiz kalmasın insanlar, öldürmeyelim birbirimizi.” dersin
milyonların içinden
milyonlardan ve gün ışığından uzağa götürülür,
işkence görür,
hapis yatar,
sürgün edilirsin;
sevilecek şeyler değilse de bunlar
DAYANILIR…

Halbuki günden güne yaşanacak hale gelen yeryüzünde
toprağın ve insanoğlunun ümitle yarattığı her şey
çatlayan tohum, akan su,
ana şefkati, çocuk iştahı, insan tahammülü,
hayatı öven şiir,
kardeşliği söyleyen şarkı,
mücadele eden resim,
ve emekçinin yüreği, elleri, hasreti
harbe ve ölüme karşıdır
DAYANILMAZ…

Arif Damar

Zafer’in notu : Pek adi sani duyulmadik, Turk siirinin sessiz kalemlerinden Arif Damar bugun aramizdan ayrildi. Yukarida kendisinin, 1951 yilinda 2 seneligine hapis yatmasina sebep olan siiri bulunuyor. Delil yetersizliginden serbest kalmis sonra. Tanidik geliyor tabii simdilerde. Gule gule demek duser bu noktada artik bizlere de.

Senin gözlerin mavi
Nerden ve ne sürem baksan
Yıkanır göğün çividi.

Bir filinta genç asılmış gibi acılı bir gece
Bir dağ ozan öldürülmüş gibi allak bullak.
Kanara kaçkını bir susku
Uyusam, kirlenecek uyku.

Ve yakılmış kitap külü döküklüğünde bir duygu
Çiçek ezmiş pis bir pabuç gibi umursamaz, kör.
Işığın kötücül bir uru
Lamba, bir en deligöz namlu.

Duvar delen bir bungunluk, ama içim yeşil başak
Bin demire baskın işte benim evrensığmazlığım.
Ak bir alın, silen korkuyu
Bir sevgi, ışıyan tan boyu.

Senin gözlerin kara
Nerden ve ne sürem baksan
Yıldız ağar karanlığa.

Tahsin Saraç

Zafer’in notu : Turkiye’de Fransizca diline isi dusenlerin elinden dusurmedikleri, yan tarafta en bilinen kapagi gorunen, Adam Yayinlarindan cikan Fransizca - Turkce sozlugu ile nam salmis Tahsin Sarac’in diger en onemli ozelligi de sairligi. Siirlerinde kullandigi yalin Turkce, dilbilim ile icli disli olmasinin ona sagladigi bir avantaj, siirlerinin etkiliyeciligi acisindan (Avantaj yazarken kendimden utandim). Yukaridaki siirinde gecen “Bin demire baskın işte benim evrensığmazlığım” misrasi Turk edebiyatina katilmis en etkileyici misralardan biri kanimca. “Evrensığmazlık” diye defalarca tekrar edince daha bir etkili oluyor. Bu degerli insani da burada anmis olalim boylece.

Bilet masaustundeydi… Lise yillarinda duymaya baslayip kesfedilen, universite yillarimda (ki adamlarin calismalarinin uzerinden 25 sene filan gecmisti herhalde o zamanlar) cift anadal yaptigim Pink Floyd’un en onemli temsilcilerinden 67 yasindaki Roger Waters ile tanisma ve O’nu canli dinleme firsati PDF olarak masaustumde piril piril bir sekilde “RogerWaters.pdf” olarak duruyordu. Bundan sonrasi konser saatini beklemekti.

Konser icin “Madison Square Garden“a vardigimda, kalabaligin yas ortalamasinin buyuk olmasi beni nedense hic sasirtmadi. Zira konseri verecek olan kisi 67 yasindaydi ve buraya gelen bir cok kisinin gencliginde dinledigi bir efsaneydi. Bunun otesinde dahil oldugu grubun en onemli, en isyankar, en anlamli eseri olan “The Wall” albumunu bastan sona bir gosteri seklinde sunacakti. Bu yuzden 10-15 yasindaki cocugunu alip gelen babalar cok normaldi.

Konseri izledigim aci, futbol tabiri ile soylersek, ceza sahasinin sol kose gonderine bakan noktasiydi.Bu yuzden “eh sarkilari dinlerim bari gosterinin bir kismi da kacar artik ne yapalim” modundayken konser sirasinda Roger Waters’in gorulebilecegi en yakin noktalardan biri oldugunu anladim (Sahne onu haric tabii ki - soyle olsaydi 10-15 tane “Benjamin“imiz, en onden izlerdik tabii ki ).

Konser oncesinde sahnede kurulu olan beyaz duvar, gosteriye yonelik ipuclari verse de, konser sirasinda o duvari insa edecekleri ve bir sinema perdesi gibi kullanacaklari pek aklima gelmedi acikcasi. Butun konser boyunca, uzerine yansitilan savas ve politika karsiti simgeler icin inanilmaz bir goruntu zenginligine zemin olacakti. Konser oncesi okudugum, gosterinin Yahudi karsiti oldugu yonundeki elestiriler ve Amerika’daki Yahudilerin tepkisini cekmesine ise sadece guldum konser sirasinda. Zira, muzikle birlikte ifade edilen karsit dusuncelerin icinde 3 buyuk dinin hepsi vardi. Bunun yaninda kapitalizm, sosyalizm gibi insanlarin pesinden gidip hayatlarini bile vermeyi goze aldiklari kavramlarin onlari duvardaki bir diger tugla yaptigini anlatan goruntulerdi. Ve kesinlikle bir gruba bir zumreye yonelik bir karsitlik yoktu. Aksine insani engelleyen ve insani insan olmaktan cikaran butun dusuncelere karsi bir durus vardi.

Roger Waters’in yasina ragmen hala dinc olmasi, 20-30 kisilik ekibi ile muazzam isler cikardigini gormek cok sevindiriciydi. Konser sirasinda, sisirilmis balonlar ile ifade edilen ogretmen, anne ve domuz figurleri ve ozellikle domuzun bir sekilde seyirciler uzerinde dolastirilmasi takdire sayan hareketlerdi. Ayrica, Roger Waters’in 30 sene onceki “The Wall Tour” kapsaminda cekilen goruntulerinin sarkilar ile eszamanli gosterilmesinin seyirciler icin cok degerli oldugunu dusunuyorum.

Albumde de oldugu uzere “Hey You !” oncesinde araya gidildi. Ara sirasinda duvara once Roger Waters’in gonderilen fotograflara yonelik kisa bir tesekkur yazisi yeraldi. Sonra bu yazinin arkasindan duvarda, dunyanin farkli ulkelerinden, farkli zamanlarda olmus/oldurulmus kisilerin fotograflari, dogum ve olum tarihleri ile kisa tanitimlarini iceren notlar gosterilmeye baslandi. Bur fotograflarin icinde bir cogu isimsiz olmasina ragmen bir suru “dusmus (fallen)” insan hayati vardi. 1. Dunya Savasi’nda olen Italyan askerinden, Irak’ta oldurulen Amerikan askerlerine, Misir’da polis iskencesi ile olen genc arkadasa, Gandi’den, Iran’da devrim sirasinda olen muhaliflere ve Hrant Dink’e. Hemen yani basimda belirmesi huzunlendirdi, gosterinin temasina uygun bir insan olmasi, fasizm denilen olgu yuzunden hayatini kaybetmis olmasi dusundurdu.

Bu arada, kanli bicakli olan David Gilmour ve Roger Waters’in karsilikli anlasmalari (Gilmour demiski gelsin benim yardim konserlerinin birine su kadar para bagislanacak katilanlardan tarafindan. Eger gelirse ben de “The Wall Live” gosterilerinden birinde “Comfortably Numb” calacagim demis. Roger baba sozunu tutmus beraber calmislar yardim gecesinde…) uzerine, David Gilmour’u aradi gozler Belki sansa gelir iki efsaneyi yanyana izleriz. Ama olmadi. Neyse artik…

Haberin detaylari icin : “Roger Waters Reunites With David Gilmour for ‘Wall’ Tour”

“Madison Square Garden”de izledigim ikinci konser gene tam not aldi. Su gibi bira satiliyor ama hic sorun cikmiyor. Neden acaba ?

Konserden bir kac kare fotograf ve en sevdigim sarkisinin videosu.

Eylul de bitti gecen gun… Agustos ayi basinda planladigim ve yasama gecirdigim bireysel film festivali projesini cesitli sebeplerden tamamlayamadim. Simdi mazaret aramaya kalkarsak mazaret cok. Vakit bulamadim…vs demek istemiyorum zira vakit bulup bir suru film izledim esasen. Yalniz izledigim butun bu filmler, belirttigim film festivalimin (!) genel cercevesine oturmadigi icin haklarinda yorum yapip, kafama gore ileri-geri elestirip not vermedim.

Genel cerceveden kastim, izlemek isteyip de izlemeye firsat bulamadigim, karsima cikip “ya bir ara izlerim” deyip gectigim, internette dolanirken hakkinda yorumlar okuyup hemen not aldigim ya da arkadas tavsiyesi ile listeye giren yapimlar. Ve bunlar titizce incelenir, sonra indirilir ve izlenir. Genel cerceve bu. Tabii bunun icin bir miktar zaman ayirmak gerekiyor. Kah tembellikten kah araya surekli birseylerin girmesi sonucunda, daha fazla izlemis olmama ragmen, Agustos ayinin yarisina kadar filmleri izledigimi varsayip 15 gunluk bir liste cikardim ortaya (deliyim izledigim filmleri Excel’de topluyorum… -imdb’de toplasana a evladim… -olmaz.)

Geriye 15 filmlik bir surec kaldi. Onu da bu ayin ilk yarisinda ya da ikinci yarisinda tamamlamak istiyorum. Biraz da guzun verdigi etkiyle biraz daha agir filmler olabilir, liste o yonde cunku. Esasen dedigim gibi arada nice filmler izleniyor (Yuzuklerin Efendisi 1-2-3, Bourne 1-2-3, Back to the Future 1-2-3, hepsi tek oturumda ama farkli gunlerde -God bless American Cable Companies !!!- ve hatta biraz once Bruce Willis kardesimizin Hostage (2005) yapimi ve daha nicesi). Ancak cerceveden cikamayiz, sonra festival sponsorlarimiz olan bira ve cerez ureticileri ile papaz olup sponsor arariz. (Hido : - Maddi ve manevi layalaylayayyaya… dileniriz bu 10 milyon dolarlar kazanan adamlar gibi…)

Geri kalan parcalarla gorusmek uzere !

Bir gün gelir de unuturmuş insan
En sevdiği hatıraları bile
Bari sen her gece yorgun sesiyle
Saat on ikiyi vurduğu zaman
Beni unutma

Çünkü ben her gece o saatlerde
Seni yaşar ve seni düşünürüm
Hayal içinde perişan yürürüm
Sen de karanlığın sustuğu yerde
Beni unutma

O saatlerde serpilir gülüşün
Bir avuç su gibi içime, ey yar
Senin de başında o çılgın rüzgar
Deli deli esiverirse bir gün
Beni unutma

Ben ayağımda çarık, elimde asa
Senin için şu yollara düşmüşüm
Senelerce sonra sana dönüşüm
Bir mahşer gününe de rastlasa
Beni unutma

Hala duruyorsa yeşil elbisen
Onu bir gün benim için giy
Saksıdaki pembe karanfilde çiğ
Ve bahçende yorgun bir kuş görürsen
Beni unutma

Büyük acılara tutuştuğum gün
Çok uzaklarda da olsan yine gel
Bu ölürcesine sevdiğine gel
Ne olur Tanrıya kavuştuğum gün
Beni unutma.

Ümit Yaşar Oğuzcan

Zafer’in notu : Sairin en bilinen siirlerinden bir tanesi. Ayrica benim en sevdigim siirlerdendir. Icinde inanilmaz bir akis barindiriyor, su gibi akiyor kelimeler. Bu siiri bana ogreten kisi, Selda Bagcan ve O’nun mukemmel yorumudur. Onu da suradan dinleyebilirsiniz : Selda Bagcan - Beni Unutma.

Zafer’in notu #2 : Daha once sairle ilgili yazdigim bir yazi : Bir gün kaldı bize yaşanacak.